หลากหลายเรื่องราว...พ่อบอกว่ามันคือประสบการณ์
posted on 23 Jun 2009 23:47 by onioniหลากหลายเรื่องราว...พ่อบอกว่ามันคือประสบการณ์
วันนี้มีเรื่องราวหลากหลายที่จะอยากบอกเล่า
ขอเริ่มต้นด้วยเรื่องประทับใจก่อนหล่ะกันนะ
คุณครูขา
วันจันทร์ เข้าไปในกทม. เพื่อที่จะข้ามไปฝั่งธน ไปฉลองวันเกิด
ให้ครูหญิง กับต้อมมี่ (เรานี่เดินทางบ่อยเหมือนกันเนอะ เหอๆ)
คุณครูหญิง เธอเป็นครูบรรณารักษ์ อยู่ที่โรงเรียนบูรณะศึกษา ประชาอุทิศ 76
นั่ง 138 ไป แป๊บเดียว แต่ขอโทษ อิป๊อป ออกจากรังสิตตอน 7 โมงถึงลาดพร้าว 10 โมง
นั่งอยู่ในรถตู้สามชั่วโมง คิดในใจ แม่- เดี๋ยวก็ชื้อรถขับซะเลยนี้ (แล้วจะซื้อมาเพิ่มปริมาณให้รถมันติดทำไม...ต้อมมี่)
พอไปถึงหน้าโรงเรียน ไปยืนเป็นกะเหรี่ยงอยู่หน้าโรงเรียนหน้าตายามเค้าคงไม่ไว้ใจให้เข้าไปเหอๆ
ซักพักครูหญิงก็มารับ มันส์หล่ะทีนี้ ไปช่วงพัก เด็กมาใช้ห้องสมุดพอดี
ต้อมมี่หลบฉาก back office ไอ้เรามันนางงามรักเด็ก มาเลยอยู่เคาท์เตอร์กับครูหญิง
เด็กที่นี่ค่อนข้างจะมารยาทดีมาก ถ้าไม่นับความซนนะ
เราก็ช่วยหาบัตรห้องสมุดให้ช่วยครูหญิง
"ครูขา หนูมาคืนหนังสือค่ะ"......เงยหน้าจากการตะลุยหาบัตรให้เด็กเพราะอะไรไม่รู้
เด็กน้อยตาแป๋วมองมาที่เรา .... เรียกเราว่า "ครู" โอ้วววว ไม่คิดว่าเด็กมันจะเรียก นึกว่าเรียกครูหญิง
ให้ตายเหอะ ไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตตรูมีคุณค่ามากอย่างนี้มาก่อนเลย
เหอๆ แต่เด็กมันคงแปลกใจเนอะ ว่าครูคนนี้มันเป็นใคร ไม่เคยเห็นหน้า
แถมใส่เสื้อยืด กางเกงยีนส์อีก แนวได้ใจมาก
เหอๆ เจอแบบนี้ก็เขินเหมือนกันนะเนี้ย.... แต่ก็รู้สึกมีความสุขมากมาย
สุขสันต์วันเกิด เพื่อนของฉัน
ตอนเย็น จุดประสงค์ของเราคือ
มาเลี้ยงวันเกิดให้ครูหญิง แต่
ต้อมมี่ : เฮ้ย ตังค์เค้ามีแค่นี้วะ(ประมาณ เกือบๆ 200)
ตรู : เฮ้ย เงินเค้าหายไปไหนวะ ไมเหลือร้อยเดียว ทำไงดี เราจะมาเลี้ยงมัน
นะเนี้ย
ครูหญิง : ไม่เป็นไร เดี๋ยวเค้าเลี้ยงพวกแกเอง
ต้อมมี่ + ตรู : แฮ่ๆ
ว่าด้วยเรื่องเมาหมูกระทะ ฮ่าๆ
ไปถึงร้านหมูกระทะ ประมาณสองทุ่มกว่า เป็นร้านกุ้งกระทะรสเด็ด ถ้าจะชื่อไม่ผิดนะ เลือกที่นั่งอยู่นานพอควร
เราก็เริ่มลงมือ กิน คุย กิน คุย กิน คุย ไปเรื่่อย ตามประสา วัยรุ่นที่ไม่ได้เจอกันนาน
แต่มาร้านกุ้งกระทะ สองตัวนั้นมันไม่ยอมกิน ตรูเลยต้องกิน ตั้งสี่ตัวแหนะ
ฮ่าๆๆๆ แต่วันนั้นเป็นวันจันทร์ คนมันน้อย กินไปซักพักคนเริ่มลุกกันแล้ว ก็ยังเหลือพวกเรากันอยู่
ร้านก็เริ่มปิดไฟ มองมา มีอยู่สามโต๊ะเฟ้ย กินต่อ คุยต่อ ฮ่าๆ เริ่ม ฮาทีนี้
วัดใจกัน มีโต๊ะหนึ่งออกไปแล้ว เหลือสองโต๊ะ คือ กับโต๊ะ พวกเรา
(สังเกตุเหลือสองโต๊ะ ข้างหลังเค้าเริ่มเก็บของกันแล้ว)
ครูหญิงรีบไปเอาผลไม้มากิน กะว่าเอาให้คุ้ม
ทางร้านเริ่มมาขอเช็คบิล (ไล่ในตัว) แต่เราก็ยังนั่งต่อ ฮ่าๆ เด็กที่ร้านเริ่มเก็บกวาดโต๊ะแล้ว
เอาหล่ะซี อีกโต๊ะกำลังจะลุก
เรากำลังจะตัดสินใจกัน แต่ ครูหญิง(อีกแล้ว) เหลือบไปเห็น ซาลาเปา ฮ่าๆ
"ไปเอามา ยังไงเราก็จ่ายตังค์ไปแล้ว" ครับ เราก็ลุกไปเอามาคนละลูก (ยกเว้นต้อมมี่...ซึ่งเงียบผิดปกติ)
พอกินเสร็จ มองโดยรอบ เหลือแค่พวกเราสามคน ที่เหลือเด็กในร้านทั้งนั้น จะนั่งอยู่ต่อก็เกรงใจเค้า
(นี่พวกเมิ- เพิ่งจะมาเกรงใจใช่มั๊ย....เสียงในใจเด็กในร้าน)
พอเดินออกมานอกร้าน เริ่มแปลกใจต้อมมี่มันทำไมเงียบผิดปกติวะ มองกลับมา โอ้ววว เพื่อนตรู
มันจุกหมูกระทะ
ต้อมมี่ : โอยไม่ไหวแล้ว จุกมากเลยอ่ะ (ด้วยเพราะต้อมมี่ไม่ค่อยกินข้าว กระเพาะมันขยายอย่างเฉียบพลัน ญาติกันกับโรคหัวใจเีฉียบพลัน ฮ่าๆ)
สีหน้าชักไม่ดี เพื่อนตรูจะแย่แล้ว เหมือนเพิ่งออกจากร้านเหล้าเลย โอ้วววแม่เจ้า เพื่อนตรูเมาหมูกระทะ
ฮ่าๆๆๆ พอมาถึงท่ารถ เห็นรถแน่น คือท้องมันแน่น เ้ข้าใจอารมณ์อยู่ใช่มั๊ย แบบว่าเห็นอะไรมันก็แน่นไปหมดฮ่าๆ
เลยไม่ขึ้น แล้วตัดสินใจนั่งรถคันต่อไป ไป Jusco กัน ไปเดินเล่นให้มันย่อยฮ่าๆ
(สภาพแต่ละคน โดยเฉพาะต้อมมี่เหอๆ )
พอเข้าไป เดินแต่ละคนก็เริ่มมองหาของที่อยากได้และ ครูหญิงกับต้อมมี่มันก็เดินยังจุดที่ไม่ได้นัดหมาย
นันคือมุม เพื่อน L นั่นเอง แล้วก็คุยกันสองคนงุ๊งงิ๊ง แล้วก็หยิบ spy มาสองขวด เหอๆ ส่วนครูหญิงเลือกเสร็จ
รีบออกจากมุมนั้น เพราะ "แกเดี๋ยวนักเรียน หรือผู้ปกครองมาเห็นวะ เดี๋ยวไปด้านนู้นนะ" เหอๆ เจริญมากกกกกกกกกก
ต้อมมี่เลยต้องกำขวดเหล้า เอ๊ย spy ทั้งสองขวด แมนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียดายรูปมันเล็ก มือถือขวดสองข้างเลยเห็นไม่ชัด
ส่วนอิป๊อป หน้าตาแรงสุด แต่ดั๊นเป็นนางเอก แพ้ เพื่อน L ซะงั้น ได้แต่มองตามหลังเืพื่อน
กุ้งเป็นเหตุ (หรือป่าว)
ตอนนั่งรถกลับ
อิป๊อบ: เฮ๊ยย พวกแกคันมั๊ยวะ
2 คนนั้น : ไม่นี่
อืม ตรูคงยังไม่ได้อาบน้ำเลยคันแน่เลย
ถึงหอครูหญิง อิป๊อป รีบตรงไปหน้ากระจก ส่องดูเพราะมันคันแบบว่า
ประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอย และ...............
ก็ใช่ มันเป็นผื่นแดง ต้องรีบอาบน้ำ กะว่าอาบแล้วมันคงหาย
ไม่เลย!!!!!!!!!!!!! จากที่ตรงคอ มันเริ่มลามมาที่หน้าอก และแผ่นหลัง
เพื่อนสองคนก็เป็นห่วงกันใหญ่ เพราะก่อนหน้านี้ ตรูกินส้มตำไทยใส่กุ้งแห้งสีแดงนน่ากินเข้าไปแล้ว
ก็ขึ้นผื่น สรุปแล้วนี่ตรูแพ้ กุ้งเหรอเนี้ย มาแพ้ตอนแก่เนี้ยนะ ให้ตายเหอะ คันมาก
เสื้อ SHINee
ขากลับหลังจากที่พาต้อมไปตัดผมแล้วเราก็เดินทางกลับสู้เมืองของเราเหอๆ
ตอนที่เดินเข้าหมู่บ้าน ก็ลงรถเมล์พร้อมกับเด็กนักเรียน มันคงเลิกพอดี
แล้วเราใส่เสื้อบอร์ดชายนี่ซะด้วย โฮะๆ
"พี่ค่ะๆ " เอ๊ะ ใครเรียกเรียกตรูป่าววะ ตรูคือไม่มีน้องหว่า
"พี่เป็นสตาฟ บอร์ดชายนี่เหรอค่ะ" เด็กคนหนึ่งถามมา โหกลุ่มใหญ่พอควร
ตรูตอบไป "อ๋อ ป่าวค่ะ"
"แล้วพี่เอาเสื้อชายนี่มาจากไหน"
"พี่ซื้อมาค่ะ พี่ก็ชอบชายนี่ เราชอบใคร "
"หนูชอบทุกคนค่ะ แต่ที่มากที่สุด ก็แทมค่ะ"
"อ๋อ ลูกแท พี่ก็ชอบ เนี้ยเหมือนกันฮ่าๆ น้องอยู่ซอยไหน"
"เก้าค่ะ พี่หล่ะ"
"ซอย 4 ค่ะ เดี๋ยวพี่ว่าจะไปร้านเนตก่อน "น้องมันคงคิดว่า ไม่ได้ถามบอกทำไม เหอๆ
"อ๋อค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะค่ะ สวัสดีค่ะ" ไหว้ตรูด้วยเออ นี่ตรูแ่ก่มากมั๊ยเนี้ย เหอๆ แต่ก็ดีนะ
แต่เสียตายไม่ได้ถามชื่อ แซ่กันเลย หวังว่าเราคงได้เจอกันอีกนะ (แต่ตรูจำน้องไม่ได้แล้วหล่ะ) เหอๆ แต่มันเขินนี่หว่า อยู่มีเด็กมาทัก น้องมันคงคิดว่า โหยป้าเอ๊ยย อะไรประมาณนั้น ฮ่าๆ
นี่คือความสุขเล็กๆ น้อยๆ แต่ยิ่งใหญ่
จากบรรทัดนี้ไป ถ้าไม่อยากอ่านก็ไม่เป็นไรนะ มันเป็นเรื่องที่ไม่สนุกแล้วหล่ะ
อ่อนวะ
คำ คำนี้เรามักจะพูดกันในบ้าน(ขอนแก่น) ถ้าใครในบ้านทำอะไรไม่ได้เรื่อง
บรู๊ค : ป๊อปปี้อ่ะ ไม่มีอะไรอ่อนเลย เพราะว่าโตแล้ว อย่าอ่อนมั่งนะ สักวันป๊อปปี้จะต้องแพ้แน่ๆ
ถึงตอนนี้ พี่อยากบอกบรู๊คว่า พี่ไม่มีความอดทน พี่ทนงานไม่ได้ พี่้ร้องไห้...................พี่แพ้แล้ว
อ่อนวะ !!!
กำลังใจที่ไม่มีวันหมด
" กับมาบ้านก่อนมั๊ย มาตั้งหลักก่อนมั๊ย ถ้ามันไม่ไหวจริง
มันไม่มีอะไรที่ต้องการเราหรอก
มีแต่เราที่ต้องการมัน
ไม่ว่าจะเป็น ความรู้ ต้นไม้ อากาศ งาน เงิน
ไม่มีอะไรต้องการเราเลย เราต่างหากที่ต้องการมัน
อย่าไปคิด เครียดกับมันมากนักลูก กลับมา กลับมาบ้าน บ้านเรามี ไม่เห็นเป็นไรเลย"
"คิดถึงบ้าน"
明日は 来るから~ かんばってください。
내 일 은 무 엇 을 하 십니 까 ?.
บินขึ้นไปบนฟ้า ไม่ชนะก็ตาย
รักและคิดถึงพ่อกับแม่...ทุกลมหายใจ
ยิ้มด้วยใบหน้า ร้องไห้ด้วยหัวใจ
.....สุทธิประภา....จงเจริญ..
edit @ 24 Jun 2009 01:31:27 by (｡◕‿-｡)｡оO*LoMa_ZaY*